De afgelopen week

Ik neem tijdens het surveilleren van een examen even de tijd om weer wat verder te schrijven in mijn notitieboekje. Al dacht ik dat het leven hier redelijk zijn gangetje ging en er niet bijster veel nieuws te melden was, realiseer ik me nu pas dat er een aantal dingen toch wel nieuw(swaardig?) waren.


Laat ik maar bij het begin beginnen (dat is af en toe wel zo makkelijk, mijn voorspelling is dat ik vroeg of laat de chronologische voortgang toch aan mijn laars zal lappen). Na Kwanobuhle en het Addo Elephant Park (oh, ja, vorige zondag was ik olifanten wezen spotten (jammer genoeg geen leeuwen gezien) in een reservaat dichtbij) begon maandag het project gewoon weer. Ik heb de laatste paar lessen van Life Orientation in Habelgaarn (samen met Bayview de twee scholen waar ik op meeloop) meegemaakt voor het examen dat ze nu zitten te maken. Daarnaast heb ik nog wat geassisteerd bij de computerlessen.
Ik vind het jammer dat ik onze leerlingen (wel gewoon mijn leeftijd, hoor) niet langer heb mogen volgen, als zelfs de populairste jongen van de klas aangeeft dat hij 2 maanden geleden nog ontzettend verlegen was. Er werd ze in een van de Life Orientations lessen overigens nog gevraagd om stil te staan bij de vraag of ze een vertrouwenspersoon wisten bij wie ze hun problemen konden bespreken. Ik moet hier (met het risico om sentimenteel over te gaan komen) even kwijt dat ik erg veel geluk heb dat er onder mijn lieve lezertjes toch best veel mooie en complexe individuen zitten die het niet erg vinden om regelmatig mijn probleempjes aan te horen (of het in ieder geval niet laten merken ;P) en daarnaast adviserend klankbord te zijn. Alhoewel, veel van jullie geef ik ook weinig keus, ik blijf toch wel doorpraten.


Terug naar de lessen: zoals ik al aangaf zitten de studenten van Ready 4 Life bij de school Habelgaarn nu een test te maken. Bij Bayview in Helenville deden ze dat in mijn eerste week en daar starten ze komende woensdag met een nieuwe groep. Dus ook al zit ik hier ruim 3 weken, heb ik toch het gevoel om alleen een korte introductie mee te maken. Jammer? Ja, nogal. Maakt het de ervaring minder boeiend of niet zo leuk? Nee, maar het smaakt wel naar meer. De oplossing? Volgende keer gewoon voor een langere tijd terugkomen! Er komt een volgende keer? Terugkomen? Vast wel, zeker als het aan mij ligt zijn deze stad, dit land en dit continent me nog niet kwijt. Noem het Afrika-koorts, maar veel maakt de term niet uit. Als ik terugga dan liefst wel in de zomer (van Zuid-Afrika, in onze winter dus), want de kinderen kunnen hier best wat zwemlessen gebruiken. Er verdrinken hier toch teveel mensen (vooral ook kinderen) zonder zwemervaring. Daarnaast wil ik ook zeker terug met een rijbewijs, want waar je in Nederland nog makkelijk rond kan komen met het openbaar vervoer, is dat hier niet aan te raden. Je zit in Port Elizabeth met naast een paar bussen met alleen maar taxi’s en dan is het nog even zoeken met welk taxibedrijf je meerijdt.


Toch weer heel eventjes terug naar de lessen die in dit project (Ready 4 Life) worden gegeven. Dat zijn: Computer Skills, Business Administration en Life Orientation. De computerlessen bestaan uit een cursus Word en Excel en het niveau is best goed. Zeker als je bedenkt dat ik veel van de functies dan wel tussen neus en lippen door heb geleerd, maar gaandeweg en met wat jaren ervaring. Daar komt bij dat ik het gewend ben om met computers en dat soort programma’s om te gaan en de meeste mensen in de townships nog nooit een computer aangezet hebben. Dan nog leer ik dingen bij en zou ik hun examen best pittig gevonden hebben om zelf te maken.


Business administration is voor mij best goed te volgen toen ik de lesmethode door zat te bladeren. Gelukkig maar, want ik mag donderdag en vrijdag juist bij die lessen assisteren. Life Orientation heb ik al wat over verteld, maar het programma gaat volgens mij weer wat veranderen. Minder richting werken in teams met veel raakvlakken aan Business Admin zoals vergaderen en meer toegespitst op leren jezelf te durven presenteren. Vooral ook meer praktische informatie over zaken in het leven en zelfredzaamheid.


Zijn jullie er nog bij? Mooi, want ik ga zo tijdens het volgende tentamen weer rustig verder schrijven over het leven hier. Meer over het project komt in een volgende blog. Bij wijze van afscheid van Laurens, de viering van Janneke’s verjaardag en mijn verlate welkomst hadden we vrijdagavond bij ons thuis met de mensen en studenten van het Ready 4 Life project op de Habelgaarnschool in township Bloemendaal een braai. Daarnaast namen zij wat mensen mee en hebben wij Tsoanetsi, Mr X en Socks ook nog uitgenodigd. Voor mij was dit mijn eerste echte Zuid-Afrikaanse BBQ (waar een braai mee te vergelijken is) en het was een mooie mix van kleurlingen, Xhosa’s en wij als blanken.


Het was ondanks de regen een geweldige ervaring om zo onder het afdakje bij ons zwembad knus met z’n 25-en om de eettafel heen te zitten. Er werd veel gelachen en veel gezongen en iedereen had volgens mij wel een mooie tijd. Jammer dat ik het deze reis niet echt vaker zal meemaken, maar het wordt hier dan ook al weer winter en we zien vooral veel wolken en regen. Is het in Nederland al wel een beetje zomer aan het worden? Want ik moet al veel te snel weer terug… dan heb ik in ieder geval weer iets om naar uit te kijken. (Editor’s note: ik heb net de weerberichten gezien voor de komende week: boven de 20 graden en zon … HA! :P)


Zaterdagavond zijn we heel gastvrij ontvangen bij Peter en Daphne thuis. Zij zijn het gastgezin waar vrijwilligers van het Thamsanqa (mja, de q is een click! J) project bij inwonen. Peter en Daphne zij ook redelijk betrokken bij het project. Peter kan daarnaast over van alles en nog wat vertellen en zo was het een even interessante als gezellige ervaring. Terwijl Peter ons vrolijk van tijd tot tijd nog wat port wilde bijschenken kregen we foto’s te zien van alle andere vrijwilligers die ze over de vloer hebben gehad, vertelde hij bevlogen over zijn persoonlijke en bredere ervaringen als kleurling tijdens en na de apartheid en gaf hij ons nog voldoende levenslessen mee voor nog een extra leven.
Aan het eind van de mooie avond werden we ook nog uitgenodigd voor de kerkdienst van gisteravond waar Tia Wessels van het Thamsanqa project de gemeente zou vertellen waar ze mee bezig is. De dienst was een hele ervaring.


Er werd al gewaarschuwd dat er een moment van cultuurshock zou komen tijdens het verblijf als vrijwilliger. Ik had alleen niet gedacht dat ik die in een vooral blanke kerk zou krijgen. Het is een kerk waar vrij veel jongeren waren en er werd al snel duidelijk waarom. Het is een soort Evangelische kerk. Er stond een band te spelen, en buiten de preek om stopte de band eigenlijk niet meer. Iedereen werd uitgenodigd om naar voren te komen en om mee te zingen en te dansen, maar veel leken ook in een soort trance te raken. Er werd me ook niet goed duidelijk wanneer er gebeden werd en wanneer er gewoon gesproken werd terwijl de helft gesloten ogen had en de andere helft rondkeek.


Het klinkt misschien vreemd om te horen van mij … maar ik miste de rust, stilte en het plechtige van onze eigen kerk. Het enige rustpunt in de dienst was een preek van de ‘Pastor’ die eerder motivational speaker leek dan dominee’s zoals ik ze ken. Ik kreeg ergens een beetje een gevoel dat wat mensen zich aan stonden te stellen. Het leek eerder wat gedwongen opgeroepen extase omdat het zo lijkt te horen dan dat het gemeend was. Mijn reactie was eigenlijk een beetje in het straatje van: “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.” Ik ben af en toe blijkbaar toch meer beinvloed door thuis dan ik denk. Ik denk wel dat het anders zou zijn als ik het zingen en dansen van een Xhosa of kleurlingen kerk mee zou hebben gemaakt, want wat ik vanuit de projecten meekrijg aan godsdienstige gevoelens vind ik dan weer niet vreemd en oprecht. Ik moet zeggen dat het een boeiende ervaring was, maar zo’n dienst is toch niet iets van mij. Ik heb blijkbaar liever een kerkdienst met wat meer structuur. Het is ondertussen avond geworden (ik heb wat valsgespeeld en het laatste deel op de laptop van een huisgenoot getypt, bedankt Wiedeke.) en ik ga maar even naar het internetcafe om deze blog online te zetten.



Groetjes!


PS. Ontzettend bedankt voor al jullie reacties, het is alleen lastig om op iedereen te reageren via de blog. Ik spreek jullie gewoon weer als ik thuiskom. Ok? Ok! :)

Plaats reactie

Naam *:
E-mail *:	(wordt niet getoond)
Content *:
Anti spam *:	Type de code links in het onderstaande invoerveld