Laatste week

(Editor's note: Ik heb dit zondagmiddag geschreven, maar omdat ik die avond niet online kon komen zet ik het nu (maandagavond) online.)

Ik had al aangegeven dat ik afgelopen maandag en dinsdag heb moeten surveilleren bij de testen die de Ready 4 Life studenten van de Habelgaarn groep in Bloemendaal hebben gemaakt. Verder gebeurde er die dagen niet echt veel, al ben ik dinsdagmiddag nog wel meegeweest op ziekenbezoek bij de schoonmoeder van iemand van het project in een Public Hospital. Dat is dus de plek waar je heen gaat als je geen verzekering of geld hebt voor een Private Hospital. De Private Hospitals (waar ik bijvoorbeeld ook gebracht zou worden als er iets mis met me zou zijn) zijn ziekenhuizen zoals wij ze kennen, of zoals ik vaak genoeg hoor: eigenlijk beter dan in Nederland. De Public Hospitals staan daar in schril contrast tegenover. Het zag er niet echt schoon uit en bij sommige bedden moest je goed kijken om te zien dat er ook echt iemand in lag. Verder is het een goede zaak om familie en vrienden te hebben die je kunnen verzorgen en (ook niet onbelangrijk) je dekens kunnen brengen, want het dunne witte doek wat je van het ziekenhuis krijgt als je niets anders hebt werkt hier volgens mij alleen verwarmend in de zomer. De zorg is verder ook nog eens vooral beperkt tot het toedienen van medicijnen. Naast de schoonmoeder lag blijkbaar ook een Xhosa vrouwtje dat een maand geleden met Tuberculose binnengekomen en ondertussen ook meningitis had opgelopen. (Edwin of Christa: heet de ziekte zo ook in het NL? Hoe loop je de ziekte eigenlijk op?) We hoorden in ieder geval van meer mensen dat je er af en toe slechter uitkomt dan dat je eringaat dat iedereen het liefst zo snel mogelijk weer thuis is. Overigens lag je op een normale zaal ook met zijn twaalven, waarnaast een dun wandje met brede doorloop en dan weer twaalf mensen. Wat andere details nog: vrouwen en mannen liggen natuurlijk ook gescheiden van elkaar op aparte vleugels van het ziekenhuis, er hingen geen gordijnen tussen de bedden dus iedereen ziet alles en natuurlijk was iedereen weer ontzettend verbaasd om blanken te zien. Enfin, weer een bijzondere ervaring waarin ik me weer gelukkig prijs dat ik het toch echt beter heb.
 
Woensdag kreeg ik een tour om met de andere vrijwilligers langs te gaan bij alle projecten in Port Elizabeth waar Be More bij aangesloten is. Ik weet niet meer precies in hoeverre wat ik zag helemaal weergeeft wat er bij de projecten gebeurt, want het is al een paar dagen terug en ik heb veel verschillende dingen gezien. Ik geef hier dus min of meer een verhaal van hoe ik het me herinner en mocht je nieuwsgierig zijn, zou ik zeggen: meldt je aan voor het project naar keuze en ga zelf aan de slag! ... en dan ook meteen voor 2 maanden natuurlijk. J Het begon bij de Human Dignity Center in Walmer township (grappig genoeg het township waar we zo’n beetje naast wonen, maar nog nooit ben geweest). De Xhosa peuters en kleuters die we zagen leren er in klasjes hun eerste Engelse woordjes en er is een klein bibliotheekje opgeknapt met een verzameling lees- en leerboeken.
 
Bij het Ithemba project worden lichamelijke en geestelijke gehandicapte of anders beperkte kinderen aldanniet met autistische trekjes, etc. opgevangen. Kortom alle kinderen die normaal in het Xhosa township daar (en vast ook in andere townships van zwarten en kleurlingen) beperkt blijven tot achterkamertjes. Onze ontvangst was mooi om te zien: bij binnenkomst in de eerste klas renden al meteen een paar jongetjes op ons af om ons niet meer los te laten tot we de klas weer verlieten. Op de school loopt de leeftijd in ieder geval uiteen van heel jong tot 18 jaar en blijven de verzorgers hun best doen om de kinderen uit hun schulp wat naar buiten te brengen. (Dorien, je gaat het vast geweldig vinden daar.)
Volgende project was Ready 4 Life waar ze net begonnen met de nieuwe groep van Bayview in Helenville, maar daar heb ik donderdag en vrijdag nog bij de lessen gezeten, dus dat bewaar ik nog even.
Op naar Back 2 School waar basisschool kinderen die om welke reden dan ook niet meer naar school gaan worden opgespoord om toch weer te motiveren wat te gaan doen. Ze krijgen wat lessen en activiteiten om in het gepaste niveau op school weer mee te kunnen doen. Het hangt van het kind af hoe snel ze weer in kunnen stromen.
Daarna bezochten we een van de opvanghuizen van het Thamsanqa project, waar weeskinderen van het township Motherwell wonen.
Het laatste waar ik nu wat over vertel is Ubomi Obutsha, volgens mij een voor Be More vrij nieuw project waar jonge kinderen die thuis in moeilijk situaties zitten of ziek zijn een dagprogramma en wat eten krijgen in samenwerking met de scholen in de buurt. De ouders die moeite hebben met het opvoeden van de kinderen, o.a. door problemen met alcohol of werkloosheid proberen ze ook weer wat eigenwaarde te geven doormiddel van werken in een moestuintje tegen de verveling.
 
Donderdag en vrijdag was het weer tijd om echt te doen waar ik voor gekomen was: mee draaien in de lessen van het Ready 4 Life project. Ik moet zeggen dat na een wat voorzichtig begin, want er zit ineens een blanke bij ze in de klas, iedereen lekker los kwam en leuk meedeed. De meeste lessen gaan overigens als volgt: aanvang is met doormiddel van een ‘icebreaker’ om iedereen in de stemming te krijgen. Dat kan van alles zijn, maar altijd is het een soort spelletje of iets van dans, zang of een andere vorm van beweging. Zo heb ik ze donderdag laten overgooien met een denkbeeldige rode, blauwe en groene bal (doorelkaar heen, dus iedereen schreeuwt wat af). Vrijdag heb ik ze het commando-spelletje laten doen (dat met die gebaren en de commando’s: hol, bol, plat, recht en pinkelen... volgens mij voor iedereen bekend). Daarnaast begint de echte les.
 
Voor Business administration zijn de eerste paar lessen een klein beetje zoals die van Life Orientation, namelijk wat middelen om jezelf wat beter te leren kennen. Hoe gaat ken je jezelf aan de hand van vragen zoals: “Zou je het erg vinden om met jezelf getrouwd te zijn?” Daarop volgende een Case-study van een werkloze man die daardoor in de put zat: “Waarom helpen de negatieve gedachten van die man hem niet” en “Hoe zou je hij hem helpen om er positiever tegenaan te kijken?” ... Grappig genoeg waren dit dingen waar ik zelf ook een tijdje geleden mee worstelde.
Om daarna te beginnen met het echte werk: “Stel je bent eigenaar van een fabriek. Hoe zou je die laten lopen?”
 
Het was ook mooi om te zien hoe ze nadat ze Wiedeke en mij eigenlijk nog maar 2 dagen hadden meegemaakt het toch heel jammer vonden dat we weer naar huis moesten. Er werd voor ons beide nog een kleine afscheidsspeech gegeven, bijna zoals in die reclame van dat uitzendbureau: “Tja, het waren 2 hele fijne dagen!”
 
Vrijdagavond kregen we overigens van onze begeleiders in het Ready 4 Life project nog een afscheidsavond in het township Bloemendaal met het traditionele Potjekos, wat dan ook letterlijk een zware pot boven een vuur is. In die zwaar-ijzeren pot worden dan eerst ui gefruit in olie, dan komt de curry erbij, gevolgd door de kip, water, groenten, aardappels en meer groenten. Na ieder ingredient laten ze het even door pruttelen zodat je na een tijdje een hele stoofpot hebt. Het smaakte in ieder geval geweldig... ze houden daar ook van pittig eten J
 
Na het eten gingen we uit in de R-bar, lokaal aan de rand tussen wat kleurlingen-townships. Aanvankelijk was het rustig inkomen met wat Black Labels (geen whisky, maar het lokale pils), en wat praten onderling. Na een tijdje kwam het allemaal los en begonnen we te dansen, wat in mijn geval altijd beperkt blijft tot een poging tot min of meer onstrakke, edoch stijve bewegingen, volgens het idee dat als ik het dan toch niet kan, laat ik dan maar lol hebben met rare bewegingen. Geleidelijk ontstond er (voor mij onverwachts) een cirkel waarin mensen af en toe hun ding lieten zien. Dit zijn dan mensen die wel echt kunnen dansen en half breakdancend werd geinteresseerden uitgedaagd tot een battle. Uiteindelijk werd blijkbaar iedereen het midden in getrokken om hun ding te doen. Zo ook ikzelf... Ik probeerde maar wat vage bewegingen waarmee ik er geweldig inslaagde om me compleet voor schut te zetten. Onder luid gejuich wankelde ik terug naar mijn plek in de kring, want intensief was het allemaal wel. Het was blijkbaar allemaal in de smaak gevallen, want ik had me amper omgedraaid om naar het middelpunt te kijken of de volgende danser stond voor me om me uit te dagen. Een verloren battle later struikelde ik toch weer uitgeput met een grijns terug. Ik kreeg in vogelvlucht ook nog een hele korte les ‘jazz’, wat voor mij leek op iets salsa- of merengue-achtig iets. Als ik weer terugkom wil ik wel wat echte dansmoves geleerd hebben zodat ik niet helemaal als een lamzak tussen allemaal mensen sta, die het wel allemaal geweldig kunnen.
 
Het was een geweldige avond en ook al was het belachelijk heet binnen en ging het door het uitdrogen van de hitte en zweet bijna fout totdat ik een kraan water leeg gedronken had, ik heb het geweldig naar mijn zin gehad. Om vier uur reden Wiedeke en ik kapot weer terug naar huis om na bijna 23 uur op te zijn geweest wat slaap te pakken.
 
Zaterdag zouden we met Tsoanetsi en Mr. X weer naar Kwanobuhle gaan. De gang die we bezocht hadden had nog gevraagd of we weer een keer langs konden komen om met ze te praten en om ze te motiveren om ondanks alle problemen toch wat te gaan maken van hun leven. Blijkbaar was het eerste bezoek hen ook goed bevallen. Ze waren in ieder geval verrast dat een rijk blank land als Nederland ook niet helemaal zonder problemen zat zoals: drugsverslaving, gedwongen prostitutie zoals van ‘loverboys’, enz. Ze hadden verwacht dat alles geweldig geregeld was en dat blanken nooit ergens last van hadden. Een van de gasten die we vorige keer wel zagen misten we dit keer echter. We kregen te horen dat hij afgelopen week toen hij van de Tavern (plaatselijk cafe) terug naar huis liep aangevallen was door twee gasten en met een kogel in zijn ruggewervel in het ziekenhuis lag. (Toevallig hetzelfde ziekenhuis wat we eerder al bezocht hadden) Waarschijnlijk zal hij niet meer kunnen lopen, maar hij had net zo makkelijk dood kunnen zijn. Wiedeke en ik waren er redelijk van geschrokken, maar daar namen ze het op als de dagelijkse gang van zaken.
 
De volgende stap voordat we zelf de Tavern zouden bezoeken was een kennismaking met een lokale Kwaito dansgroep: de Abo-Braz! Kwaito is een muziek en dansstijl die in Johannesburg (ofwel: Jo-burg) in de townships ontwikkeld is en door het hele land in townships beoefend wordt. Ze maken hun eigen muziek, hebben wat apparatuur, waaronder wat hele grote boxen en dansen in het weekend eigenlijk de hele avond en weekend weg. We zouden daar even gaan kijken en daarna dus doorgaan naar de Tavern, maar toen het daar allemaal losging werd het allemaal heel gezellig en kwam iedereen de woonkamer van het huisje binnenlopen. De dansvloer was trouwens gewoon de woonkamer waar tijdelijk het meubilair uitgezet was. Een van de boxen stond als groot meubelstuk vrolijk de kamer binnen te blazen en de andere stond lekker op buiten naar de straat gericht. In Nederland zou je meteen een keiharde burenruzie hebben, maar hier heb je bijna meteen een keihard dansfeest met braai erbij. We waren namelijk meteen ook maar uitgenodigd om mee te eten. Het dansen zelf kon ook niet ontbreken en we hadden weer allemaal de tijd van ons leven. Zoals ook in de Tavern 2 weken terug vond iedereen het geweldig om te zien dat blanken kwamen kijken en leuk mee kwamen doen. Uiteindelijk gingen we half een na dik anderhalf uur afscheid nemen van iedereen, en  nog eens rondje afscheid nemen... en toch nog maar eentje, toch weer richting huis.
 
Deze blog is mede mogelijk gemaakt door een halve dag met spierpijn op de bank te zitten met een geleende laptop J
 
Volgend stukje schrijf ik denk vanaf mijn eigen laptop thuis weer, want ik vertrek morgen (dinsdag) om 15:20 met vliegtuig naar Kaapstad. Ik kom als het goed is om ongeveer 15:00 woensdag aan. Erg jammer, want het was allemaal veel te kort. Zoals ik al eerder aangaf, ik moet eigenlijk maar eens voor een wat langere tijd terugkomen om het nog eens goed over te doen. Er staan in ieder geval zat nieuwe vrienden te wachten op onze (mogelijke) terugkeer! J

Plaats reactie

Naam *:
E-mail *:	(wordt niet getoond)
Content *:
Anti spam *:	Type de code links in het onderstaande invoerveld