Eerste echte dag als vrijwilliger

How's it?! Shapshap! (sharpsharp... de helemaal hippe begroeting hier)

Maar eventjes chronologisch alles bijwerken. Gister heeft Marieke (oprichtster van het Ready 4 Life project) me wat wegwijs gemaakt in de townships van Mandela Bay Metropole: het grote stedelijke gebied waar Port Elizabeth, Despatch en Uytenhage onder vallen.

Ik heb zo op korte wijze kennis kunnen maken met de townships van de kleurlingen en van de Xhosa's in dat gebied. Het was ontzettend interessant om te zien wat er speelt en hoe mensen daar moeten leven, op zich heel moeilijk allemaal, maar mensen zijn er trots op wat ze hebben en daar ga je toch in mee. We zijn begonnen op Kleynskool waar ik kon zien hoe kinderen daar weer gemotiveerd worden om weer aan school te gaan doen door middel van een opstartklas.

Daarnaast zijn we naar Kwanobuhle gegaan, een Xhosa township, waar we 3 former community stars bezochten. Community stars moet ik misschien nog even uitleggen: het woord wordt in principe niet meer gebruikt voor het project nu, maar toen waren het jongeren die hun school hadden afgemaakt en voor extra hulp en begeleiding die ze geven aan schoolkinderen en het opknappen van gebouwen zelf nog extra lessen krijgen om zo een extra certificaat te kunnen behalen. Dit moet ze dan weer een betere kans op de arbeidsmarkt geven.

Vandaag was dan mijn eerste echte dag op het Ready 4 Life project. Ik heb mee gedaan aan de Life Orientation class die werd gegeven aan jongeren (note: ik zie mezelf ook nog als jongere) vergelijkbaar aan de community stars die het project vroeger had. Ik kon best goed mijn draai vinden en ik vond het geweldig om het mee te maken. Het scheelt dat er al andere vrijwilligers een tijdje met deze groep mee hadden gedraaid waardoor ze niet echt vreemd opkeken van mijn aanwezigheid. In die klas ging het erom dat ze leerden om in teams te werken en zichzelf in zo'n team een specifieke rol aan te meten. Daarna heb ik nog wat basisschoolkinderen geholpen met Engels te leren lezen. Tussen het lezen door was er volgens de kinderen ook prima ruimte om mij te vragen naar alle Engelse woorden die ik wist in ruil voor wat Afrikaanse woorden die ik zou moeten leren. Het grappige is dat ik aan de ene kant veeeeel te leren heb, en nog vooral het accent van het Afrikaans wat zij spreken te herkennen en in me op te nemen, want heel veel woorden schrijf je toch precies zoals in het Nederlands. Communicatie gaat af en toe ook prima in Afrikaans-Nederlands en Nederlands-Afrikaans.

De beste taal blijkt achteraf toch weer beweging te zijn :) Een groepje kinderen was al aan het slingeren en klauteren en ik probeerde wat mee te doen, wat makkelijk voor ze was omdat ik ze beter naar plaatsen wist te tillen waar ze zelf niet konden komen. Toen mijn armen te moe werden gingen we gelukkig een soort Ren je Rot doen (niet dat ik het spel ook echt ken hoor... en de kinderen ook niet ... het kwam gewoon neer op heel hard rennen, lachen en weer rennen). Ik vond mijn eerste echte dag hier geweldig eigenlijk :) Volgens mij zijn de 3 weken die ik hier heb echt te kort... nu al.

Morgen gaan we in ieder geval naar een andere school, dus ik zal wel zien wat daar gaat gebeuren. Aan het eind van de dag worden we overigens opgepikt door de ex-community stars waar ik het eerder over had en krijgen we een rondleiding en proeve van het leven in Kwanobuhle op de Xhosa manier. Voor onze 3 gidsen is het ook een nieuw project en hopelijk werkt het en slaat het aan om op die manier meer vrijwilligers en studenten (voornamelijk witneuzen) ook te laten weten hoe het leven daar is... toch een vorm van mutual awareness..
Ik heb er ontzettend veel zin in om dat mee te maken, en ik zal jullie het relaas zeker niet onthouden.

Tot gauw!